لالالا

لالا لالا تو اين دنياي عاشق دلي دارم به تنهايي قايق
لالا لالا ديگه بسه جدايي تا كي مي خواي بشي صياد ماهي
لالا لالا اگه مي خواي بشي يار ماهي بايد بري،بري به زير تا اوج سياهي
لالا لالا بايد تنها بموني توي تنهايي اين شعرو بخوني
لالا لالا دلم پر از اميده اميد قطره درياي سپيده
لالا لالا مي خوام برم از اينجا برم تا بينهايت، تا اوج فردا
لالا لالا دلم درياي خونه دلم واسه دلت داره ميخونه
لالا لالا از اين همه خوبي دنيا بدي هاش شد نصيب اين دل ما
لالا لالا دنيا بي وفا شد دل ماهي اسير قايق ما شد
لالا لالا ماهي به خاطر دل قايق خودش رو ميسپاره دسته دقايق
لالا لالا دل ماهي عاشق ميشه هم رنگ خاك ، رنگ شقايق
لالا لالا دلم داره ميميره نگفتم ماهي بدون اب ميميره
لالا لالا ماهي عاشق ما توي تنهايي رفت از ياده دنيا
لالا لالا دلم تا عرش بالاست يه وقت فكر نكنيد دلم ته درياست
لالا لالا تا نري به ته دريا دلت نميرسه به عرش به رويا
لالا لالا ديگه تو اين زمونه دل شكستن كاره درياي جنونه
لالا لالا واسه فردا ميخونم واسه عبرت، واسه شما ميخونم
لالا لالا قصه زندگي بود دل ماهي اسير قايق سادگي بود

20

  

 

---

زرد است که لبريز حقايق شده است

تلخ است که با درد موافق شده است

شاعر نشديم وگرنه مي فهميديم

پائيز بهاري ست که عاشق شده است

شب

 امشب شب تنهاییه

                             سر رو زانو می زارم

                            آخه تو اینجا  نیستی و

                                      غزل غزل گریه دارم

         غصه نشسته رو دلم

                 هنوز برای شونه هات

               

        ارزش اشک و می دونم

                                حرفی نزن چیزی نگو

                                    فقط بذار گریه کنم

      می خوام با بارونه چشام

                                              فاصله رو پر بکنم

              

            ترک ترک دلم شکست

                                کسی به دادم نرسید

                                          

                                          گریه های تنها ییمو

                                                        هیشکی به جز خودم ندید

                                    

                          از هم دیگه جدا شدیم

                                             به راه و رسم زندگی

                            بودن تو یه لحظه بود

                                               رفتن تو همیشگی

  

لحظــه ها رو بــا تــو بــودن ، در نگـــاه تــو شکـفتـــن

حس عشـق و در تــو دیـدن ، مثــل رؤیـای تـو خـوابــه

بـا تـو رفتـن ، بـا تـو مونـدن ، مثـل قصه تـو رو خونـدن

تــا همیــشه تـو رو خـواستـن ، مثـل تـشنگــی و آبــه

بـی تـو امـا سر سپــردن ، بــی تـو و عشـق تـو بـودن

تــو غـبــار جـاده مـونـدن ، بــی تـو خـوب مـن محـالــه

بـی تـو حتـی زنـده بـودن ، بـی هـدف نفـس کشیـدن

تــا ابــــد تــو رو نـدیــدن ، واســه مـن رنـج و عـذابـــه

تـوی آســمون عشـقم ، غیــر تــو پــرنــده ای نیـسـت

روی خـامـوشـی لبـهام ، جز تـو اسم دیـگری نیـسـت

تـوی قلـب مـن نـه عـزیـزم ، هیـچ کسی جایـی نـداره

دل عاشـقم بـه جـز تـو ، هیـچ کسی رو دوست نـداره

اگه چشمات من و می خواست ، تو نگاه تو می مردم

اگه دستات مال من بود ،جون به دستات می سپـردم

اگـه اسممو مــی خـونـدی ، دیـگه از یـاد نمــی بـردم

اگـه بـا مـن ، تـو مـی مـوندی ، همه دنیا رو مـی بردم

یه فرشته   

             لب دریا

                        مثله رویا

                                    وای چه زیباست .

یه فرشته

            پاک و معصوم

                             وای چه آروم

                                            انگاری همین حالا ، اومده دنیا .

یه تولد

          لب ساحل

                         یه تبسم

                                       حسرت دل  .......

یه آدم

           که دیگه نیست

                                   تنهایه تنها ........

یه فرشته

               که با گریه هاش نوشته

                                             همه فرشته های گم شده ، پیدا بشن ، دنیا بهشته .

 

       روزا با تو زندگی رو  پر از قشنگی می بینم

                      شبا به یاده تو همش  خوابهای رنگی می بینم

                                     چشمه تو رنگ عســــل           

                                       تویه چشمه تو نگاه

                                      مثله شاه بیته غزل

                                  لبه تو غنچه نیمه باز باغ

تن تو آتیش سوزنده داغ                                    قد تو مثله سپیدار بلند

                    تن تو نرمتر از صبحه پرند نرمتر از صبحه پرند

                     قرمزی لبای تو تو هیچ مداد رنگی نیست

            خودت تو آیینه ها ببین رنگ که به این قشنگی نیست

شاخه گل حیاته ما به آب و رنگش می نازه

                                اما تو که خونه باشی هی پیشه تو رنگ می بازه

                       < تقدیم به تنها راز  زندگیم >

 

       روزا با تو زندگی رو  پر از قشنگی می بینم

                      شبا به یاده تو همش  خوابهای رنگی می بینم

                                     چشمه تو رنگ عســــل           

                                       تویه چشمه تو نگاه

                                      مثله شاه بیته غزل

                                  لبه تو غنچه نیمه باز باغ

تن تو آتیش سوزنده داغ                                    قد تو مثله سپیدار بلند

                    تن تو نرمتر از صبحه پرند نرمتر از صبحه پرند

                     قرمزی لبای تو تو هیچ مداد رنگی نیست

            خودت تو آیینه ها ببین رنگ که به این قشنگی نیست

شاخه گل حیاته ما به آب و رنگش می نازه

                                اما تو که خونه باشی هی پیشه تو رنگ می بازه

                       < تقدیم به تنها راز  زندگیم >

 

چرا وقتی که آدم تنها می شه

غم و غصه اش قده یک دنیا می شه

می ره یک گوشه پنهون می شینه

اونجارو مثله یک زندون می بینه

وقتی که تنها می شم اشک تو چشام پر می زنه

غم می یاد یواش یواش خونه دل در می زنه

یاده اون شبها می افتم زیره مهتابه بهار

توی جنگل ، لب چشمه ، می نشستیم من و یار

می گن این دنیا دیگه مثله قدیما نمی شه

دل این آدم آ زشته دیگه زیبا نمی شه

اون بالا باد داره زاغ ابرارو  چوب می زنه

اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمی شه

غم تنهایی اسیرت می کنه

تا بخوای بجمبی پیرت می کنه

غم

ديدي غم هام ديگه پايون نداره / ديدي چشم هام داره بارون ميباره
ديدي ليلي فقط تو قصه ها بود / ديدي مجنون اسيره اشوه ها بود
ديدي بهار رفت و بازم خزون شد/  ديدي سبزي گرفتار جنون شد
ديدي يارم چه قدر نامهربونه/ ديدي دلش همش با اين و اونه
ديدي اخر منو تنها گذاشت رفت/ ديدي رد پاشو جا گذاشت رفت
ديدي عاشق كشي رسم زمونه/ ديدي تنها شده اين دل ديونه
ديدي كم كم دارم ميشم اواره/ ديدي رسوا شده اين دل پاره
ديدي دنيا چه قدر پر از دروغه/ ديدي وفا چه قدر سرش شلوغه
ديدي دلم اسيره ، پر از درده/ ديدي كه اين روزگار چه قدر نامرده

قشنگترين سلام

تو قشنگترین سلامی

            توی این غروب غمگین

توایی آغاز ترانه

           توی این سکوت سنگین

 

توایی پرواز فرشته

           توی این هبوت و تردید

تو دلیل بودن من

           تو شدی علت تمدید

 

توی این شب گرفته

                    واسه تو ترانه سازم

واسه تو ، هر شب میخونم

                    تو جواب هــر نیـازم

 

ایندفعه برا تو خوندم

              برا تو که آسمونی

میخوامت هزار هزار بار

               تو که اینو نمیدونی

 

تو تجسم خیالی

           تو واسم رویا و خوابی

واسه تعبیر خیالم

            تو قشنگترین جوابی

 

تو قشنگترین ندایی

             واسه قایق شکسته

توایی اون دلیل موندن

             واسه این به گِل نشسته

 

منم اون زورق تنها

         توی این دریای نیلی

تو خودِ فعل نجاتی                  

         واسه این دلِ زمینی

 

توی انتهای حرفام

            همیشه حرف تو بوده

توی این کلام آخر

            رخ تو ، دلمو ربوده

جنس باران

دلي از جنس باران دارم امشب

غزل هاي فراوان دارم امشب

سراي هر دو چشمم خيس خيس است

 هواي چشمه ساران دارم امشب

خزان بي تو بودن کرده زردم

بر و باغي پريشان دارم امشب

در اينجا تاب ماندن نيست بي تو

که من پاي گريزان دارم امشب

پرستو کوچ کردي از ديارم

ببين شوق بهاران دارم امشب

طاقت ندارم

طاقت ندارم

از درد دوری

باز بی قرارم

باز تو صبوری

 

میخوام بگم که

دیگه بریدم

باید برم من

شاید که دیدیم

 

شاید که دیدیم

سیمای یارم

شاید رسیدم

بر آن دیارم 

 

بازم نوشتم

"شاید"......که شاید

آن آرزویم

روزی بیاید

 

اما که افسوس

من در سرابم

بازم دوباره

چشم انتظارم

 

چشم انتظار

روزی خدایی

روزی که در آن

نبْوَد جدایی

 

آهم به سینه

اشکم به چشمان

قلبم گرفته

از درد هجران

 

من می نوازم

بر تار هجران

شاید که روزی

بینم جانان

 

بازم غمین است

آهنگ این دل

شاید که مُردَم

رویم در این گِل

 

رویم در این گِل

در خاک هستی

نامم نوشتن

بر جام مستی

 

من که شدم باز

از کیش و دینم

در مسلک عشق

عاشق ترینم

 

بازم نکردم

از دل یادی

بازم نگفتم

حرف از شادی

 

بازم نگفتم

من یک ترانه

علت بر این است

دل ، پر بهانه

دل غمين

دلم پر غصه صوتم پر طنین است

تمام قصه ی دل بر همین است

بگویم یک غزل از باب دنیا

که بینید این دلم بازم غمین است

بگویم با دل و با صوتم و اینجا

که این پستی چرا از این زمین است

دلم می نالد از جور جفا کار

وگرنه قصه ام از آن و این است

بگویم از دلم از این شکسته

که بازم با غم و رنجم عجین است

انتظار

ُمنتظرِ رسيدنم
خسته شدم از انتظار
ديگه طاقت ندارم
پس كي مياد بازم بهار

دلم شده عاشق تو
فداي اون چشاي تو
چرا نديدي تو صدام
بغضي نشست براي تو

فراموشم نكن بيا
دل نميدم به هيچ كسي
چشم انتظارت ميمونم
تو واسه قلب من بسي

تا كي سكوت بينمون
تا كي نگاه به اسمون
بيا با هم يكي بشيم
نرو بيا پيشم بمون

زخم زبونا شنيدم
كاش ميديدي چي كشيدم
براي بوييدن عشق
تيغُ به اغوش كشيدم

تنهام نزار تو بيش از اين
تنهايي سخته نازنين
سفيد شده موي سرم
اشك چشامو باز ببين

خدا دلم منتظره
نزار دلم تنها باشه
يه كاري كن كه بعد از اين
صداي قلب من باشه

كبوتر

آنروز را به یاد می اوری
من بودم و تو
گلهای آرزو را در باغچه دلمان کاشتیم
و باترنم اشکهایمان
آبیاری شدند
آنروز شوق پرواز را در نگاهت دیدم
دست بردم به سوی بالهای سپیدت
و از قفس تنهایی بیرون کشیدمت
ولی تو
همچنان بی حرکت ایستادی
گویا به آن قفس عادت کرده بودی
ولی امروز نفسهایت در غبار
این میله های عمودی محو شده است
و در چشمان نیمه بازت
شکوه بلند پروازآخرینت پدیدار است
تو تصمیم خودرا گرفته ای
تو پرواز کرده ای
تنهای تنها
به اوج آرزوهایت
و به دیار آزادی
و حتما در انتظارم هستی .......

نميشه تو را عوض كرد

 

وقتي از تو دل بريدم                جز خودت چيزي نديدم

           پي هر كسي كه رفتم             اخرش به تو رسيدم                 

حالا كه رفتم و گشتم                   ميبينم تكي تو دنيا

نميشه تو رو عوض كرد                  حتي با شباي رويا

 

انگار اسمون نميخواست                 ببينه ماها رو با هم

 

يادته لحظه ي اخر                     زير اون بارون نم نم 

 

گل سرختو گرفتي                   دادي دستم گل مريم

 

دست من نبود نه از تو                    بلكه از خودم گذشتم

 

عشقتو خواستم بذارم                       لاي خاطرات دفتر

 

اما ياد تو نمي گذاشت                          ميومد دوباره از سر

 

توي يك غروب جمعه                          اصل مطلبو نوشتم

 

پي هيچ كس نمي گردم                  چون تويي اول و اخر

 

 حالا كه رفتم و گشتم                   ميبينم تكي تو دنيا

 

نميشه تو رو عوض كرد                   حتي با شباي رويا

 

يادته خواستي بمونم                     ناله كردم كه نميشه

 

حالا عمريه اسيرم                   توي دام زرد غربت

 

اما اسمشه كه نيستي                    با مني همش....هميشه

 

من كه تقصيري نداشتم                        تلخه قانون جدايي

 

من و تو سرش نميشه                     ميزنه چه تيشه هايي

 

ولي حق داري بگي كه                    اينا حرفه....بي وفايي

 

حالا كه رفتم و گشتم                 ميبينم تكي تو دنيا

 

نميشه تو رو عوض كرد                   حتي با شباي رويا